Algorytm YouTube nie pcha Twoich filmów. Większość twórców, z którymi rozmawiam, wyobraża sobie to odwrotnie. Wrzucasz film. Maszyna „rozsyła” go po platformie z lepszym albo gorszym skutkiem, a jeśli pierwsza godzina jest słaba, film jest skończony.
YouTube właśnie wyjaśnił, że to obraz z gruntu fałszywy. 1 września 2026 na kanale Creator Insider ukazała się 39-minutowa rozmowa Rene Ritchiego, łącznika YouTube z twórcami, z Toddem Beaupré, dyrektorem odpowiedzialnym za wzrost i odkrywanie treści.
To człowiek, którego zespół decyduje o tym, co ląduje na Twojej stronie głównej, w proponowanych i w powiadomieniach. Codziennie miliardy wyświetleń.
„Nie patrzymy na film i nie zastanawiamy się, kto będzie jego publicznością. Patrzymy na każdego widza z osobna i pytamy, jakie filmy są dla niego najlepsze w tej chwili”, mówi Todd Beaupré.
Dla autorki poradnika, eksperta z kursem online albo trenera, który nagrywa na YouTube, żeby sprzedawać wiedzę, to zmienia sporo. Od tego, jak czytać pierwszą dobę po publikacji, po decyzję, czy film o Twojej książce ma iść na ten sam kanał, co reszta.
Obejrzyj całą rozmowę, a niżej znajdziesz dziesięć lekcji, które z niej wyciągnąłem. Do każdej dopisałem, co znaczy dla twórcy, który na YouTube zarabia na własnych produktach, a nie na reklamach.
W tym artykule przeczytasz o:
Obejrzyj całą rozmowę Todda Beaupré z Rene Ritchiem
1. Rekomendacje powstają dla widza, nie dla filmu
Rekomendacja rodzi się w chwili, gdy ktoś otwiera aplikację albo włącza telewizor. Nie wcześniej. System bierze to, co wie o tym widzu, dokłada bieżący kontekst i dopiero wtedy szuka filmów, które mogą do niego pasować.
Kontekst znaczy tu porę dnia i urządzenie. Ten sam film dostanie inne miejsce w rankingu u Ciebie i u mnie. U tej samej osoby inne rano w telefonie, a inne wieczorem na telewizorze.
„Im bardziej twórcy potrafią myśleć o systemie rekomendacji jako o czymś, co optymalizuje pod każdego widza, a nie pod treść, tym lepiej”, tłumaczy Beaupré.
Wniosek jest mniej oczywisty, niż się wydaje. Film może mieć świetne ogólne wskaźniki, wysoki współczynnik kliknięć i długi czas oglądania, a mimo to być złą rekomendacją dla konkretnej osoby. YouTube nie próbuje ustalić, czy Twój film jest „dobry”. Próbuje ustalić, dla kogo jest dobry.
Jeśli nagrywasz film o swojej książce, przestań pytać, „jak algorytm go oceni”. Zapytaj, kto konkretnie ma go zobaczyć i w jakiej sytuacji. Odpowiedź na to pytanie zwykle podpowiada i tytuł, i miniaturę, i długość.
2. Subskrybenci nie wydają wyroku na Twój film
Kolejny mit brzmi tak. Zaraz po publikacji film trafia do subskrybentów, a jeśli oni nie klikną, YouTube uznaje go za słaby i przestaje pokazywać komukolwiek.
System uczy się osobno dla różnych grup widzów. Może dojść do wniosku, że subskrybentom film się nie podoba, a osobom, które nigdy nie widziały kanału, jak najbardziej. I wtedy pokazuje go tym drugim.
„Widziałem kanały, na których większość widowni to osoby bez subskrypcji, i to już w pierwszej godzinie. Filmy docierają do ludzi, którzy nigdy wcześniej nie oglądali tego kanału”, mówi Beaupré.
Jasne, że ktoś z długą historią oglądania Twojego kanału zobaczy nowy film wyżej niż ktoś zupełnie nowy. Ale to nie jest zamknięty test na „najwierniejszych”. Widownia pierwszej godziny bywa bardzo zróżnicowana, choćby dlatego, że część ludzi przewija stronę główną dalej niż inni.
„To, że komuś innemu nie podoba się coś, co ja lubię, nie powinno mi przeszkadzać w zobaczeniu tego”, dodaje.
Dla twórcy sprzedającego wiedzę to dobra wiadomość. Film „dla początkujących” może nudzić Twoich stałych widzów, a jednocześnie ściągać dokładnie tych ludzi, którzy za chwilę kupią pierwszy produkt. System jest w stanie to rozdzielić.
3. Pierwsza doba to nie werdykt
Rene Ritchie przyznał w rozmowie, że przestał patrzeć na statystyki przez pierwsze godziny. Celowo. Ktoś, kto dostaje powiadomienie, stojąc w kolejce po kawę, kliknie od razu tylko wtedy, gdy film jest krótki. Godzinny materiał zostawi sobie na wieczór przy telewizorze albo na weekend. Albo na za tydzień.
„Twórcy przesadnie skupiają się na danych z pierwszych chwil”, potwierdza Beaupré. „Z perspektywy systemu rekomendacji nie opieramy decyzji tylko na tych początkowych momentach. Codziennie przepływają przez system miliardy nowych wyświetleń i cały czas się z nich uczymy”.
Tak, wiele filmów ma szczyt pierwszego dnia. Ale wiele innych zbiera większość wyświetleń miesiąc po publikacji albo później, jeśli temat się nie starzeje. YouTube nie przestaje szukać widzów dla takiego filmu tylko dlatego, że start był słaby. Szuka dalej.
Ritchie dorzucił własne doświadczenie. Wszystkie jego najbardziej ponadczasowe filmy są dziś jego największymi filmami, a droga na szczyt zajęła im kilka miesięcy.
Poradnikowe treści o pisaniu, wydawaniu, sprzedaży czy nawykach to dokładnie ten typ materiału, który zbiera wyświetlenia tygodniami. Zanim uznasz film za porażkę, daj mu tyle czasu, ile daje mu YouTube.
4. Widz musi zobaczyć film kilka razy, zanim kliknie
Ritchie opisał to na sobie. Widzi miniaturę i myśli „nie, Todd”. Za drugim razem znowu „nie, Todd”. A za 6., 7., może 10. razem klika. I film mu się podoba.
Beaupré przyznał, że to dla YouTube trudny temat. W ankietach widzowie skarżą się, że ten sam film wraca za często. Zespół testował więc twarde limity, na przykład maksymalnie 8 rekomendacji tego samego filmu dla jednej osoby. Efekt był mieszany, bo część ludzi klika dopiero po kilku próbach.
„Staramy się być w tym mądrzejsi”, mówi Beaupré.
Opowiedział też historię widza, który skarżył się, że nie dostaje nowych filmów od jednego z twórców. Za zgodą tej osoby zespół zajrzał do systemu i szukał błędu. Okazało się, że nowe filmy zostały jej zarekomendowane 19 razy i po prostu ich nie zauważyła.
Powód jest prozaiczny. Ktoś, kto regularnie ogląda 50 różnych kanałów, ma więcej interesujących treści, niż jest w stanie obejrzeć. Jednego dnia brakuje mu czasu, innego przewinie tylko 30 pierwszych propozycji. Ritchie nazwał to „wyidealizowanym Rene”, który chciałby obejrzeć wszystko, a ma 10 minut.
Najlepsze, co możesz z tym zrobić, brzmi staroświecko. Powiedz widzom wprost, żeby weszli na Twój kanał i obejrzeli kilka filmów. Zakładka subskrypcji i strona kanału to miejsca, gdzie mogą nadrobić to, o co sami prosili.
5. Nie ma jednej magicznej liczby
Ritchie zapytał wprost, co naprawdę liczy się dla systemu. Twórcy chcieliby usłyszeć jedną metrykę. Odpowiedź jest inna.
„Żadna metryka sama w sobie nie jest dobrym wskaźnikiem wartości”, mówi Beaupré. Współczynnik kliknięć pokazuje tylko, jak atrakcyjne były miniatura i pomysł. Do tego spada w miarę, jak udany film dociera do coraz szerszej publiczności, bo ta jest mniej dopasowana niż twardy rdzeń fanów.
Czas oglądania też nie wystarczy. YouTube patrzy i na czas bezwzględny, i na procent obejrzanego filmu, bo 5 minut przy 2-godzinnym materiale znaczy coś innego niż 5 minut przy 5-minutowym. A do tego dochodzi film, przy którym widz siedzi do końca w nadziei na puentę, która nie nadchodzi.
„Nie chcemy zakładać, że każda minuta oglądania jest wartościowa”, tłumaczy Beaupré. Dlatego system dokłada ankiety satysfakcji, polubienia, łapki w dół i komentarze. Każdy z tych sygnałów mówi tylko część prawdy.
Największa zmiana z ostatnich lat jest taka, że wagi tych sygnałów nie są stałe. Różnią się między widzami, urządzeniami, a nawet u tej samej osoby w różnych momentach. Na telewizorze czas oglądania może ważyć więcej niż kliknięcie, na telefonie więcej może znaczyć polubienie, bo łatwiej je dać.
Rada Beaupré dla twórcy jest prosta. Rób to samo, co robi YouTube, czyli patrz na wiele sygnałów i porównuj je między własnymi filmami. Niższy procent obejrzenia przy filmach podobnej długości to sygnał. Wykres utrzymania uwagi pokazuje, gdzie ludzie odpadają. Wskaźnik polubień pokazuje, które tematy siadły. A poza liczbami po prostu słuchaj widzów.
Zapamiętaj: nie szukaj jednej metryki, której „chce algorytm”. Porównuj własne filmy między sobą i czytaj wykres utrzymania uwagi, bo to dokładnie to, co robi YouTube, tylko w Twojej skali.
6. Wyłączone komentarze i reklamy nie są karane
Twórcy boją się, że każda decyzja o wyłączeniu czegoś zostanie odczytana jako sygnał, że film jest gorszy. Zamknięte komentarze mają oznaczać brak zaangażowania. Wyłączone reklamy mniejszy zasięg.
Beaupré zaprzecza obu tym obawom. System jest projektowany tak, żeby nie podejmować decyzji na podstawie jednego czynnika.
„Kiedy zaczynaliśmy uwzględniać komentarze, bardzo zależało nam, żeby nie karać ludzi, którzy z jakichś powodów decydują się je wyłączyć. Nie chcemy, żeby system rozumiał to jako brak zaangażowania z treścią”, mówi.
Ritchie dodał, że to samo dotyczy moderowania komentarzy i wyłączenia reklam. YouTube stara się reprezentować prawdziwą wartość filmu, a nie artefakt ustawień. Ustawienia to nie sygnał.
Jeśli nagrywasz o tematach, które ściągają hejt, albo po prostu nie masz czasu moderować dyskusji, możesz komentarze zamknąć. Film nie zniknie.
7. YouTube nie pcha długich filmów
To moje ulubione zdanie z całej rozmowy. Beaupré przyznał, że jednym z jego największych przełomów było zrozumienie, że kałuże nie powodują deszczu. Patrzysz na kałużę w czasie deszczu i możesz pomyśleć, że to ona go wywołała. A jest odwrotnie.
Tak samo jest z długimi filmami. Ludzie oglądają YouTube na telewizorze i chcą tam dłuższych materiałów, więc system je rekomenduje. Nie odwrotnie.
„YouTube nie mówi: chcemy długich filmów, więc je podkręćmy. To jest ciągnięte przez widownię”, tłumaczy Beaupré.
Za tym stoi jedno zjawisko, o którym widzowie mówią YouTube od lat. Zmęczenie wyborem. Na telewizorze nikt nie chce sięgać po pilota co pięć minut, dlatego tak dobrze działają tam serie. Widz raz decyduje się na serię i przez kilka godzin nie musi decydować ponownie.
Krótkie filmy w formacie do przewijania rozwiązują ten sam problem od drugiej strony. Nie musisz wybierać, po prostu przesuwasz palcem i dostajesz coś innego.
Stąd wzrost i bardzo długich, i bardzo krótkich treści. Beaupré podał jeszcze jeden przykład. Zespół obawiał się, że większe miniatury i mniej filmów na stronie głównej na komputerze ograniczą oglądalność długich materiałów. Wyszło odwrotnie. Mniej wyborów znaczyło więcej oglądania.
„Nie wypuścilibyśmy tej zmiany, gdyby obniżała oglądalność”, mówi Beaupré. W każdej chwili na platformie trwają setki eksperymentów, a to, co twórcy biorą za trwałą zmianę, bywa testem na małej grupie.
Co z tego dla Ciebie? Jeśli uczysz na YouTube, pomyśl o filmach jako o serii, nie o pojedynczych odcinkach. Kurs w odcinkach, cykl „od pomysłu do wydania”, playlista, którą widz włącza i nie musi wracać do pilota. To gra pod to, jak ludzie naprawdę oglądają, a nie pod domniemane upodobania maszyny.
8. Jeden film z innej beczki nie „psuje” kanału
Ritchie podał przykład z własnego kanału. Recenzja dużego telefonu dawała setki tysięcy wyświetleń. Film o dostępności dla osób z niepełnosprawnościami może kilka tysięcy, czasem 10 tysięcy. Nie dlatego, że algorytm się pogubił, tylko dlatego, że publiczność drugiego tematu jest po prostu mniejsza.
„Niezdrowo jest mierzyć zawsze w najwyższy wynik na kanale”, mówi Beaupré. Różne treści mają różną siłę przyciągania, a w nowym obszarze i widownia, i Ty potrzebujecie czasu, żeby się dotrzeć.
Użył porównania z restauracją. Jeśli prowadzisz sushi bar i otwierasz lokal z makaronem, nie oczekuj pełnej sali pierwszego dnia. Sushi bar też nie był pełny pierwszego dnia.
Kiedy zakładać drugi kanał? Rada YouTube brzmi, żeby dopasować kanały do widowni, nie do tematów. Jeśli ci sami ludzie zjedzą i sushi, i makaron, zostaw jeden kanał. Gdy sushi to wykwintna kolacja, a makaron jedzenie na wynos, masz dwie różne obietnice i dwie różne marki.
I dobra wiadomość dla niezdecydowanych. System nie działa tylko wtedy, gdy podejmiesz właściwą decyzję. Jeśli zrobisz dwa kanały, YouTube potrafi zauważyć, że ci sami widzowie oglądają oba, i łączyć je w rekomendacjach. Gdy zostawisz jeden, potrafi rozróżnić wewnątrz kanału, kto ogląda tylko krótkie formy, a kto tylko jeden z tematów, i podsuwać każdemu to, co go interesuje.
Beaupré powiedział też coś, co powinno się spodobać każdemu, kto na YouTube sprzedaje własne produkty. „Czasem celem filmu nie jest maksymalna oglądalność. Czasem chodzi o to, żeby opowiedzieć o produkcie, który chcesz sprzedać, tej podgrupie widzów, która naprawdę się nim zainteresuje”.
Film o premierze Twojej książki nie musi bić rekordów kanału. Ma trafić do ludzi, którzy tę książkę kupią. Ustaw sobie oczekiwania pod ten cel, a nie pod najlepszy wynik w historii kanału.
9. Dziwne filmy w „proponowanych” to nie błąd algorytmu
Znasz ten moment. Wchodzisz w źródła ruchu, zakładka „proponowane”, i widzisz, że Twoje wideo o pisaniu poleca się pod filmem o gotowaniu. „Algorytm znowu nie rozumie mojej widowni”.
Rozumie, tylko inaczej, niż zakładasz. Film pojawia się obok drugiego nie dlatego, że jest z nim tematycznie powiązany, ale dlatego, że był widz, który oglądał oba. Proponowane na stronie odtwarzania przestały być listą „podobnych filmów” i stały się listą spersonalizowaną pod interesy widza.
„Numer jeden wśród miejsc, gdzie ludzie oglądają filmy z kanałów, które subskrybują, to strona odtwarzania i lista proponowanych”, mówi Beaupré. Zakładka subskrypcji jest przy tym mała.
Ritchie opisał to jako „zmianę kanału”. Jako widz ogląda film o gotowaniu, obok widzi sport, klika, a stamtąd idzie w technologię. Dla niego naturalne, dla twórcy na drugim końcu zagadka.
Beaupré przypomina, że wielu widzów ogląda setki kanałów, które nie mają ze sobą wiele wspólnego. Ruch z niepowiązanych tematów nie jest więc awarią. Zwykle jest powodem, dla którego masz więcej wyświetleń, niż dałaby sama tematyczna nisza.
10. Nie wyłączaj powiadomień dla subskrybentów
Niektórzy twórcy wyłączają osadzanie filmów na stronach, odhaczają zakładkę subskrypcji albo powiadomienia. Boją się, że słabe utrzymanie uwagi w osadzeniu na blogu albo w kanale subskrypcji zaszkodzi filmowi na stronie głównej.
Beaupré wyjaśnił, jak YouTube patrzy na źródła ruchu. Rankingując filmy na stronie głównej, najbardziej liczy się to, jak film radzi sobie właśnie tam. Ludzie wchodzący z osadzenia, reklamy albo linku od znajomego zachowują się inaczej. Jeśli to zachowanie nie przewiduje, co zrobią widzowie na stronie głównej, YouTube nie przykłada do niego dużej wagi.
Znaczy to tyle, że możesz spokojnie wysłać link do filmu na swoją listę mailingową albo do grupy, w której siedzą Twoi Czytelnicy. Gorsze utrzymanie uwagi z tego źródła nie zatopi filmu w rekomendacjach.
„Nie radziłbym wyłączać powiadomień dla subskrybentów”, mówi Beaupré. „Jeśli odhaczasz to pole, nie pozwalasz systemowi połączyć się z podgrupą widzów, którzy byliby zainteresowani”.
Zakładka subskrypcji ma jeszcze jedną zaletę. To jedyny wycinek Twoich statystyk, na który algorytm prawie nie wpływa, bo widownia jest tam zawsze ta sama. Jeśli w tym miejscu klika mniej osób niż zwykle, winna jest treść, a nie targetowanie, bo targetowanie się nie zmieniło.
Zajrzyj tam, a zobaczysz coś jeszcze. Nawet Twoje najlepsze filmy mają w zakładce subskrypcji około 10 procent kliknięć. Ludzie, którzy sami nacisnęli „subskrybuj” i sami weszli sprawdzić nowości, w 90 procentach nie klikają.
„Sygnał subskrypcji nie jest tak silny, jak wielu sądzi. Nie znaczy: obejrzę wszystko. Może znaczyć: obejrzę 10 procent”, tłumaczy Beaupré.
I dodaje, że to normalne. Nawet lojalna widownia nie chce każdego filmu, a system został zbudowany właśnie po to, żeby znaleźć tę podgrupę fanów, która chce akurat ten. Ritchie zauważył to samo w nowej statystyce „nowi, okazjonalni i stali widzowie”.
Sto tysięcy wyświetleń na film to nie te same sto tysięcy osób. Odsetek ludzi, którzy oglądają większość jego filmów, okazał się bardzo mały.
Dla twórcy sprzedającego wiedzę to argument za tym, żeby publiczność z YouTube przenosić tam, gdzie kontakt masz zagwarantowany. Subskrypcja to obietnica na 10 procent. Adres e-mail w Twojej bazie to znacznie więcej. O tym, jak zachęcić widzów i Czytelników do zapisu na newsletter, pisaliśmy osobno.
Masz pytania? Oto najczęstsze wątpliwości i moje odpowiedzi
Czy to znaczy, że statystyki z pierwszej doby są bezwartościowe?
Nie są bezwartościowe, tylko niepełne. Beaupré nie mówi, żeby ich nie oglądać. Mówi, że system nie wydaje na ich podstawie wyroku, więc Ty też nie musisz. Porównuj film z podobnymi filmami po tygodniu, po miesiącu, i dopiero wtedy wyciągaj wnioski.
Nagrywam o pisaniu książek, a chcę zacząć serię o sprzedaży kursów. Drugi kanał?
Zadaj pytanie z rozmowy. Czy to ci sami ludzie? Autorka poradnika, która chce go sprzedawać, jest zwykle tą samą osobą, która za rok pomyśli o kursie. Wtedy jeden kanał. Jeśli pisanie powieści i sprzedaż kursów B2B, to dwie różne obietnice i dwa kanały.
A jeśli się pomylisz, system i tak spróbuje rozdzielić widownie wewnątrz kanału albo połączyć je między kanałami.
Mam nowy kanał i zero historii. Czy w ogóle mam szansę na rekomendacje?
Tak. Beaupré powiedział wprost, że część systemu nie zależy od historii widza z danym kanałem. YouTube dopasowuje wtedy tematyczne zainteresowania widza do tego, co rozumie o treści filmu. Jeśli znajdzie zainteresowanych, buduje od tego miejsca dalej.
Gdy nie znajdzie, film po prostu nie dostanie więcej wyświetleń. Dodał też, że YouTube śledzi, ile filmów w ogóle dostaje szansę i jak twórcy rosną. Mierzy nawet, czy zarabiają dość, żeby się utrzymać, i stawia sobie w tych obszarach cele.
Czy mogę wysłać film do swojej listy mailingowej, skoro ci ludzie oglądają inaczej?
Możesz, a nawet warto. Ruch ze źródeł zewnętrznych jest oceniany w swoim kontekście i nie przekłada się automatycznie na pozycję na stronie głównej. Jest jeden warunek. Ta grupa ma naprawdę chcieć tego filmu. Wysyłanie linku ludziom, których temat nie obchodzi, nic Ci nie da, ale też nie zaszkodzi w rekomendacjach.
Co w takim razie robić, skoro nie ma jednej metryki do optymalizacji?
Robić to, co YouTube. Patrzeć na kilka sygnałów naraz i porównywać je między własnymi filmami, a nie z cudzymi. Wykres utrzymania uwagi powie Ci, w której minucie tracisz ludzi. Zakładka subskrypcji powie, czy zawiódł temat, czy dystrybucja.
A ankiety YouTube robi za Ciebie, więc Tobie zostaje najprostsze narzędzie, czyli czytanie komentarzy i odpowiedzi na newsletter.
Na zakończenie
Rozmowa kończy się zdaniem, które YouTube powtarza od lat, ale tym razem stoi za nim konkret. „Skupcie się na swojej widowni, nie na algorytmie”, mówi Beaupré.
Po tej rozmowie brzmi to inaczej niż zwykła formułka. System naprawdę nie ma jednej metryki, nie wydaje wyroku po pierwszej godzinie i nie przypisuje kanału do jednej szufladki. Robi za to coś, co Ty możesz robić w małej skali. Patrzy na wielu różnych widzów i dla każdego szuka innej odpowiedzi.
Jeśli sprzedajesz na YouTube książki albo kursy, masz nad platformą jedną przewagę. Wiesz, kto ma kupić i dlaczego. Który z dziesięciu punktów zmienia coś w tym, jak zaplanujesz następny film?
Chcesz porozmawiać o wydaniu swojej książki albo uruchomieniu kursu w modelu autorskim, od produkcji, przez sklep z własnym koszykiem, po magazyn i wysyłkę? Napisz do nas.
Artykuł powstał na podstawie rozmowy Todda Beaupré z Rene Ritchiem opublikowanej na kanale Creator Insider. Cytaty przetłumaczyliśmy z angielskiego, wszystkie liczby pochodzą z tej rozmowy.
